Vroeger, toen ik nog klein was, ging ik nog wel eens naar de Zesdaagse in Ahoy! Alleen kijken natuurlijk, hoe die renners het voor elkaar krijgen om ongeremd, snoeihard rondjes te draaien op die steile helling. Ook het binnenplein was leuk om te zien: al die soigneurhokjes, waar de renners werden verzorgd.
En nu, zo’n 30 jaar later dus, een mailtje van Teun: baanclinic. Ja, dat wil ik graag! Is kijken en doen. En zodoende om 13.30 uur vertrokken met de auto naar 020, van 15.00 uur tor 17.00 uur les in baansjacen.
Met z’n elven een fiets en schoenen uitgezocht! Werner Urbanus had z’n eigen karretje bij zich: een wit monster. Die zal wel niet het tempo hebben van de zogenaamde March of the Pinquins. Enfin, van de leraar moesten we eerst wat rondjes fietsen beneden de baan, het blauwe deel. Echt, geloof me, doodeng vond ik het. Ik was vooral bang dat ik met die dunne bandjes zal uitglijden op dat laminaat. En krampachtig het stuur vasthouden werkt ook niet echt lekker, dus na 5 minuten bedacht ik al of ik de handdoek al in de baan zal gooien. Gelukkig maar mochten we stoppen voor de volgende opdracht. Alleen al dat stoppen valt niet mee: uitfietsen en dan de hand aan de reling en schoenen los. Pfffff…
Al gauw moesten we een stapje hoger gaan fietsen: met pionnen op de baan werden we gedwongen hogerop te fietsen. De opdracht was ook om goed om je heen te kijken of er geen andere renners in de buurt zitten. Maar ik kon voorlopig alleen focussen op het voorwiel. Wat is dit eng! Omdat het steeds harder ging, werd ik een beetje duizelig van dat staren naar dat wiel. Toen het wat beter ging, kon ik meer vooruit kijken en dan gaat het beter. Een aantal clubgenoten waren al eerder geweest en zaten al op de bovenste verdieping te harken. Gelukkig, nog 1 ronde! Tijd om iets te drinken. En, klinkt raar, ik vind het leuk worden. Kan haast niet wachten weer op te stappen.
Nu wordt het menens. We moeten hoger en hoger. Volgens mij Teun, Olaf, Ed en Werner kennen geen angst en scheuren hier rond alsof het niks is. Ik word ook steeds losser en kan zomaar in een wiel blijven zitten. Het gaat steeds beter, maar moet vooral oppassen niet 
overmoedig te worden. Ook leren we in een groep te rijden, waarbij de voorste zich laat afzakken. Het schijnt dat onze groep een en ander snel oppakt en zo gaan we eindigen met een rit in 1 lijn (of zoiets). Met andere woorden, gewoon 40 rondjes hard doorrijden. Wie het eerst over de meet komt. Een rustige start, maar daar ineens Olaf, die de knuppel in het hoenderhok gooit. Jemig, die rijdt volgens mij nog retehard over Euro-pallets. Uiteindelijk zijn Olaf, Teun en Werner als eerste over de finish gescheurd en heeft de rest goed kunnen volgen.
Ongelooflijk wat je in die twee uurtjes kunt leren. Beginnen als een angsthaas en eindigen als een volleerd baanfietser. Het enige wat ontbrak, was de derny en de soigneurhokjes op het binnenterrein. Dit was een zeer leerzame ervaring en echt de moeite waard! Teun, nogmaals bedankt voor de organisatie. Het was supergaaf!
Was getekend, Willem de Voogd. Foto’s gemaakt door Hillie Heinsbroek
